W obu tych formach ludzkiej aktywności jaką stanowi czary również religia, występuje zaufanie do wnętrza bytowanie świata pozazmysłowego, i w takim razie nie weryfikowalnego drogą doświadczalną. W magii, też jako w środku religii, przypadkiem osiągnąć cel do personifikacji sił nadprzyrodzonych (np. dżinny, demony itp.), istnieje tymczasem zasadnicza różność do wnętrza kontaktach z tymi siłami pozwalająca rozróżnić religię od czasu magii: w środku magii nie dochodzi do złożonego kontaktu psychicznego pośród sprawującym świętowanie natomiast duchem, do którego się płeć brzydka zwraca (niepowodzenie obrzędu zostanie przypisane brakom umiejętności maga, nie zaś, jako do wnętrza religii, np. kaprysowi bóstwa). Istotną różnicą jest też to, że podmiot kierująca się myśleniem magicznym, np. szaman, zakłada, że za sprawą praktykom magicznym ma wpływ na tok zdarzeń otaczającego ją świata, oraz pod warunkiem napotyka trudności, zakłada, że spotkał się z silniejszą magią, z kolei kierująca się myśleniem religijnym (kapłan) zakłada, że nie jest w środku stanie doprowadzać wpływu na istoty duchowe, tylko być może je zaledwie udobruchać przez np. modlitwę. Myślenie opierające się na magii zakłada wtedy siłę sprawczą człowieka, za to świadomość religijne zakłada, że tok zdarzeń do wnętrza świecie jest zależny od chwili istot wyższych, bogów.
Istotną różnicą wśród magią oraz religią jest wymiar soteriologiczny, oznacza to istotą religii jest zogniskowanie wokół idei życia pozagrobowego. Ważnym wyróżnikiem religii jest w takim przypadku zamiłowanie losami duszy po śmierci. Z magią za to mamy do czynienia podobnie jak przemówienie o kontaktach ze sferą transcendencji, pomimo tego jest w wyższym stopniu pragmatyczna niż religia. Według Malinowskiego czary istnieje na rzecz osiągnięcia złożonych celów - w środku umysłach ludności społeczeństw pierwotnych istnieje od chwili zawsze.